Ja, ik stop... met loggen! Ik doe er de laatste tijd toch al weinig aan (lees: niks) en ik kan de tijd en rust niet meer vinden om er voor te zitten. Momenteel ga ik me ook bezig houden met het afstuderen, want na bijna tien jaar studeren, met de nodige tegenslag, wil ik er nu 'n keertje door heen! Wie weet laat ik ooit nog 'ns wat van mij horen. Wel lees ik de diverse logjes, maar reageer ook niet altijd. Dus ik zou zeggen: tot horens! 

Lang niet geschreven, lang niet geweest. Ik kijk vaak wel logjes, maar reageer nog zelden. Afgelopen tijd heel erg lopen kwakkelen, begin april had ik een bronchitis te pakken, waarvoor ik een korte antibioticakuur kreeg. Eind mei kon ik terug naar de dokter met nog zwaardere klachten, luidde de diagnose longontsteking. Een lichte longontsteking gelukkig, maar ik kreeg wel een stevige antibioticakuur voorgeschreven. Helaas ging het toch nog niet goed, dus uiteindelijk prednisolon en na afloop van de kuur kwam het weer terug. Dus ik kan weer de dokter een bezoek vereren. Vervelende is dat 't een vermoeidheid van hier tot ginder veroorzaakt. Ik werk wel door, maar heb ondertussen ook veel vrije dagen. Gelukkig! Inmiddels loop ik nog steeds stage en ga ik daar mee door en ik werk als huiskamermedewerker in een verzorgingstehuis. Ik ben dus wel van de straat. Ik ga niet op vakantie, mijn reis naar Zwitserland is helaas twee keer niet door gegaan. Zo, dit was 't even kort. 

Nou, 'k zag ineens dat ik vanaf januari niks meer heb geschreven en dat klopt ook wel. Heb nauwelijks tijd/zin om nog te loggen, ben geloof ik wat pc moe geworden. Of ik heb genoeg andere dingen te doen, kan ook nog! Wel lees ik regelmatig de logjes van anderen, maar ook het reageren schiet er tegenwoordig vaak bij in. Inmiddels ben ik al drie maanden actief in het Thomashuis en ik vind het super. Ik heb heel leuke collega's, een leuke begeleidster en ook met de bewoners is het leuk. Het gaat dus heel goed, wat wil een mens nog meer? En verder heb ik ook geen klagen, druk genoeg met van alles dus ik ben een tevreden mens. In mei ga ik een weekje naar Zwitserland, naar Davos, waar een vriendin van mij verblijft. Heb ik ontzettend veel zin in. Nou wie weet schrijf ik binnenkort nog een keertje een logje. Beloven doe ik maar niks, ik ken mezelf ;-) 

De laatste tijd is er zoveel gebeurd, dat ik niet eens meer de puf en tijd had om mijn log bij te houden. Ik heb zo nu en dan ook wel de logjes van anderen gelezen, maar ook dat heb ik wel eens laten liggen. Na een vervelende periode op mijn stage, heb ik besloten er een punt achter te zetten. Ik heb een weekje ziek thuis gezeten en toen dacht ik, ik ga het niet meer redden, ik stop. Ik heb geen energie meer en de drempel was zo hoog geworden. Ik heb dat besluit ook kenbaar gemaakt en dat werd gelukkig begrepen. Voor mij maakte 't niet uit, ik moest voor mezelf doen wat goed voelt! En dat voelde doorgaan niet. Nu heb ik een nieuwe stageplek gevonden, al heel snel. Ik loop inmiddels stage bij een Thomashuis! Superleuk, een leuke begeleidster getroffen en relaxte dagen. Ik werk in late diensten, dus betekent dat ik pas 's middags moet beginnen en 's avonds klaar ben. Ideaal voor 'n avondmens als ik. Maar helaas had ik maar voor twee dagen een stage, dus ik heb er nog wat bij gezocht. Omdat ik met ouderen werken toch altijd heel leuk blijf vinden heb ik daar gezocht. Dinsdag a.s. heb ik een gesprek, dus ik ben heel benieuwd of dat nog wat gaat worden. Ik word opgeleid als medewerker maatschappelijke zorg. (Het vroegere SPW) en dat betekent dat ik wel heel veel richtingen op kan. Ik ben begonnen in de activiteitenbegeleiding en doe momenteel woonbegeleiding. Straks kan ik er een combinatie van maken, wat alleen maar aantrekkelijker is. Heb ik tenminste diverse ervaringen. Met mijzelf gaat het nu ook een stuk beter! Het was dus de stage, waar ik me zo slecht van voelde, want nu dat is opgelost en die knoop is doorgehakt, voelde ik me weer mezelf. En dat is fijn! Dus positief het nieuwe jaar in :). 

Na twee weken thuis te hebben gezeten met een ongelooflijk pijnlijke nek, heb ik vorige week het gesprek gehad. Ik was in het begin een beetje afwachtend, maar uiteindelijk is het gesprek wel aardig verlopen. Anderhalf uur lang, waarin het niet alleen over mij ging, maar ook over mijn begeleidster. Wat hiervan allemaal is teruggekoppeld naar anderen weet ik niet en ik hoef het ook niet meer te weten. Gisteren heb ik voor het eerst weer gewerkt met mijn begeleidster en het ging nog goed. Maar ik weet ook dat ik niet te vroeg moet juichen, want het gesprek is nog vers. We zullen zien hoe het gaat lopen verder, ik heb er nog steeds niet voor de volle 100 procent er vertrouwen in, daar is er gewoon veel te veel voor gebeurd. Verder had ik dus een afspraak staan voor 't contract tekenen, vandaag. Niemand heeft het afgezegd en 't was eigenlijk ook zo even tussen neus en lippen door gezegd, dat het in de wacht is gezet. Beetje stom alleen, dat het niet even door Personeelszaken zelf is gemeld, want ik verkeerde in de veronderstelling, dat de afspraak dan gewoon door ging. Misschien een beetje te optimistisch. Nu maar even gemaild om meer duidelijkheid, want wordt hier moe van. Zit er aan te denken om of de stage eerder af te breken of als ik klaar ben, ergens anders te gaan starten, niet in dezelfde organisatie, want eerlijk gezegd hebben ze het op deze manier een beetje verbruid bij mij. Ik vind het namelijk geen stijl, om een contract in de wacht te gaan zetten, op een plek, waar alles goed is gelopen, omdat het ergens anders niet lekker loopt. Ze hebben me wel iets afgenomen, waar ik heel veel plezier van zou hebben. Heb plannen en ideeën genoeg. Misschien schrijf ik daarover een andere keer! 

Meestal duurt 't een tijdje voor er een logje van mij komt, maar dit moest me toch even van het hart. Inmiddels ben ik woensdag bij de dokter geweest en die constateerde een verkrampte nekspier. Door die kramp, worden de zenuwen af en toe afgekneld, waardoor de hand uitvalt. Dat was dus een verklaring. Ik ben wel naar stage geweest, maar hield 't niet vol. Ik meldde me dus ziek en zag dat ze me niet geloofden. Tja, zal de volgende keer met een doktersverklaring aan komen zetten. Maar goed, het een en ander heeft gevolgen gehad, 't is bij mijn oude stageplek terechtgekomen hoe ik me nu gedraag en die zijn er van geschrokken. Mijn contract, dat ik over twee weken zou tekenen, is in de wacht gezet. Ze wilden liever dat ik eerst dat oploste op mijn huidige stageplek, 't zou een beetje raar zijn, als ik daar wel werkte terwijl ik problemen heb. Nou ja, ik moet wel zeggen dat ik me ongelooflijk verraden voelde! Ik was zo blij en trots, dat ik een contract aangeboden kreeg en nu word 't me door de neus geboord? Weet eerlijk gezegd nu niet meer wat ik van alles moet denken en begin enorm te twijfelen. Dat vind ik wel vervelend. Donderdag a.s. heb ik een gesprek en hoop dat er wat positiefs uit komt. Ik wil het graag en wil mijn stage voortzetten op een leuke manier. En ik maak fouten en doe dingen niet goed, dat mogen ze zeggen, maar alleen maar negatief zijn, dat is voor niemand goed. En er komen zoveel mensen bij dat gesprek, dat ik denk, pffff! Jaja, ik weet hoezeer 't me mee zit. Zodra ik hierover ga praten of wat dan ook, dan schiet de kramp in mijn nek en doet 't zo'n pijn. Gisteren zat mijn nek op slot. Ik wil van die pijn en ellende af... :( Klaagzang, wou dat ik wat leukers te melden had. Gelukkig staat de coach van de school wel achter me. Wou dat ik meer mensen had, die achter mij staan. 

Het geluk ligt hier ook niet voor het oprapen! Nu heb ik dan eindelijk wel weer 't gedoe met 't UWV afgehandeld, maar op mijn stage loopt het nog steeds niet lekker. Afgelopen vrijdag een gesprek met de docent en begeleidster gehad. Het ging in dat half uur alleen maar over hoe druk zij het had en zo en ze had enkel wat negatieve dingen te melden. Bijvoorbeeld dat ze me slordig vind. Ik werk namelijk met een map, waarin al mijn opdrachten zitten. Dankzij een fotografisch geheugen, weet ik precies waar de opdrachten zitten, ondanks dat er geen tabbladen o.i.d. in zit. Het is een werkmap, puur voor mezelf, dus ik had zoiets van, dat is mijn probleem. Als ik opdrachten moet inleveren, zijn ze keurig gemaakt en vervolgens wordt 't in een keurige map met tabbladen gestopt. Maar goed, ik vond dat een beetje raar, want ze beschuldigde me eigenlijk, dat ik met niks kwam, terwijl ik wel opdrachten had besproken, die ik wilde uitvoeren en zo. Ook had ik nog opdrachten op mijn andere plek lopen. De docent zei dat zij daar dan niks mee te maken had, dat 't mijn verantwoordelijkheid was en die van mijn vorige begeleidster. Toen stond ze met de mond vol tanden. Maar het geheel, maakte wel, dat ik het niet positiever ging inzien, helaas. Ze zuigt al mijn energie uit me weg, voel me elke keer weer hartstikke leeg. Dus heb er wel wat moeite mee, ben aan het uitzoeken wat de beste manier is, om er mee om te gaan, maar die heb ik nog niet gevonden. Maar wel jammer, want zo functioneer ik niet, zoals ik eigenlijk zou kunnen. Verder ben ik zondag met 'n vriendin naar de sauna geweest. Heerlijk, even ontspannen, ik was er hard aan toe. Helaas, merkte ik toen ook dat er in mijn schouders zoveel spanningen zat, dat 't strak stond. Mijn vriendin heeft nog even gemasseerd, maar blijkbaar heb ik in mijn nek iets niet helemaal goed zitten. Mijn hele linkerarm en hand voelde op een gegeven moment pijnlijk en verdoofd aan. Nauwelijks gevoel, net of ik er op had liggen slapen of zo. Heel vreemd, dus ik mag de dokter ook weer een bezoekje brengen. Baal er wel van hoor, zit momenteel ook niet lekker in mijn vel. Zijn wel meer dingen die hieraan hebben bijgedragen, maar ja, positief blijven is ook belangrijk. Soms vind ik dat wel eens moeilijk, als alles weer zo tegenzit. Maar toch.... 't zal goed komen, hoe, dat is de vraag maar even ;). Zo genoeg geklaagd! 

Zo, ik had de afgelopen tijd weinig puf om een log te schrijven. We lees ik mee hoor, maar vergeet zelfs daar af en toe te reageren. Teken dat ik bezig ben met andere dingen. Als eerste heb ik een hele leuke bootreis achter de rug gehad, heel veel gezien, gelachen, gelopen en gepraat. Was heerlijk, kwam helemaal opgewekt weer terug. Op mijn stage, liep 't niet zo lekker. Ik liep tegen een begeleidster aan, waar ik problemen mee had. O.a. met haar gedrag en de manier waarop ze omging met mij. Ik heb dat bespreekbaar gemaakt en wat er nog meer is gebeurd, weet ik niet, maar ze was ineens omgedraaid als een blad aan de boom. Nou maar hopen dat 't ook zo blijft, want ik werd doodmoe van d'r. Ongelooflijk wat zoiets aan energie kost, ik voelde me elke keer leeggezogen. En daarnaast droeg ook de UWV bij aan het zeer vrolijk humeurtje van me: ze hadden in september een uitkering toegekend, die ze maar niet uitkeren. Omdat ik studeer, maar geen studiefinanciering ontvang, krijg ik dus niet voldoende binnen. De stagevergoeding is maar matig en verdere inkomsten heb ik niet. Werken naast die 24 uur stage, is voor mij bijna niet te doen, dus maar uitkering aangevraagd. Zijn ze bij 't UWV aan het steggelen in welke regeling ik val! Word ik fijn even de dupe van, want ik kreeg geen geld. Dus ook daar maar weer mee bezig en hebben ze nu een tijdelijke toekenning gedaan, om me uit de problemen te helpen. Nou dat mag ook wel, ze hebben me er ook zelf in geholpen. Tssss, stomme instanties. Nu heb ik lekker vakantie en ga even heerlijk niks doen. Nou ja, niks doen, er is altijd wel wat te doen. Ik ben nu bij mijn ouders en blijf daar een paar dagen. Nou dit was 't in een notendop!

Heb de afgelopen tijd de boel een beetje veel verwaarloost! Wel de logjes gelezen, maar niet of nauwelijks gereageerd. Dit had ook zijn reden. Ik was weer eens verkouden geworden, wat op de longen was geslagen. Nou dit is nooit een pretje en ik word er altijd doodmoe van. Overigens heb ik al langer last van vermoeidheid en dit zou kunnen komen doordat ik best lang verkouden was. De dokter heeft me een antibioticakuur gegeven, ik voel me enerzijds wel beter, maar anderzijds weer hondsberoerd van de antibiotica! Maar alla als 't niet over is, ga ik gewoon terug. Daarnaast word ik eind november opnieuw geopereerd aan de lies. De wond is niet mooi genezen en dat gaan ze weghalen. Als de ontsteking over is (die zit er nog) dan krijg hechten ze 't dicht, anders niet. Nou ja, 't is niet anders, 't zal wel moeten. Veel last heb ik er niet van. Beter nieuws is dat ik volgende week weer een reisje ga maken! Op de boot, wat ik vorig jaar ook heb gedaan. Dit jaar gaan we naar Friesland. Heb er veel zin in, maar 't zal ook pittig worden. Nou dit was 't even. Kom uit mijn stage. Ga even de lenzen uitdoen en lekker op de bank hangen met 'n goed boek! 

Veel sneller dan verwacht, ben ik alweer op de been. Wond is aardig aan het genezen en ik kan weer lopen! Niet heel vlot en door de druk doet 't nog regelmatig wat pijn, maar ach ook dat trekt bij. Wel ben ik nog erg snel moe, dit is 't gevolg van de narcose en dat kan nog wel wel even duren! Daarom is ook besloten in overleg met mijn leidinggevende dat ik niet meer aan het werk ga. Wel heel jammer, maar ja, gezondheid is belangrijk en aangezien ik volgende week moet starten met stage en school? Al zal stage ook waarschijnlijk op halve krachten moeten, want nu slaap ik best nog veel. Ik ga er elke dag voor mezelf er even op uit en als ik dan terug ben, ben ik ook echt bekaf. Ik bouw ook alles langzaam en in stapjes weer op. Wel begint het thuiszitten (ben inmiddels op mijn eigen stek) me te vervelen, dus doe ik de hh karweitjes maar, dan is 't dat ook gebeurd en heb ik een schone kamer als ik weer aan de bak ga. Morgenavond komt er een vriendin langs, zaterdag een vriend en maandag weer een vriendin, dus die dagen kom ik dan wel weer door! Ongelooflijk soms hoe snel de tijd eigenlijk gaat. Over een kleine drie weekjes word ik alweer 25!